صفحات: 1 2 4 5 ...6 ...7 8 9

27ام اردیبهشت 1397

پیش نماز

1548 کلمات   موضوعات: تابش آفتاب

داعشی ها تا جایی پیش رفته بودند که نقشه نبش قبر حضرت زینب سلام الله علیها را در سر می پروراندند. حمزه نمی توانست در آرامش باشد در حالی که مسلمانان کشور همسایه مورد تعرض قرار گرفته اند. برای رفتن به سوریه اعلام آمادگی کرد و برای دفاع از حرم حضرت زینب سلام الله علیها به یکی از شهرهای سوریه اعزام شد. چند سال قبل با خانواده اش برای زیارت به سوریه آمده بود. در آن زمان شهرها سرسبز بود؛ امّا حالا تبدیل به خرابه شده، بیشتر خانه ها ویران و قابل سکونت نبودند. خیابان ها پر از تانک و مسلسل و سنگرهای شنی شده بود. رد خون و آتش همه جا به چشم می خورد. بیشتر دیوار خانه ها سوراخ سوراخ و بعضی کاملا خراب شده بود. حمزه و همراهانش درون مدرسه ای مستقر شدند. صدای تیراندازی قطع نمی شد. گروهی از فاطمیون در خط مقدم مقاومت می کردند. با بی سیم پیام دادند که بیشترشان شهید شده اند و نیاز به نیروی کمکی دارند. حمزه با چند نفر از دوستانش برای پشتیبانی حرکت کردند. زیاد از مدرسه دور نشده بودند که از پشت سر به طرفشان تیراندازی شد. غافلگیر شدند. با طراحی شهر آشنا نبودند. داخل کوچه ای پناه گرفتند و تیراندازی کردند. علی هم کلاسی دوران ابتدایی حمزه با شلیک های اول داعشی ها شهید شد. حمزه می خواست جسم بی جان علی را از وسط خیابان به عقب بیاورد؛ اما رگبار گلوله هایی که به طرفشان می آمد، مانعش شد.

جنگ بالا گرفت. آن ها توانستند دو نفر از داعشی ها را به درک بفرستند. میان صدای تیر و خمپاره صدایی به گوش می رسید که به عربی فریاد می زد:«بهشت گوارای وجودتان.» حمزه عربی را یاد گرفته و به لهجه های مختلف مسلط بود. با همان لهجه جواب داد:«دوستاتون رو به جهنم فرستادیم تا چند دقیقه دیگه شما رو هم به اونا ملحق می کنیم.» دوستش -حمید- آرپی جی را آماده کرد و گفت:«هوامو داشته باش میخوام شام بریونیت بدم.» حمزه سر اسلحه را از گوشه دیوار بیرون آورد و تیر اندازی کرد. حمید در چشم برهم زدنی وسط کوچه پرید و آرپی جی را شلیک کرد و بین دود و خاک از جلو چشم ناپدید شد.

سکوت بر همه جا حاکم شد. تا خوابیدن گرد و خاک، کاری از دستشان بر نمی آمد. گروهی از داعشی ها آن ها را دور زده بودند. حمزه به حمید فکر می کرد که ناگهان فشار جسم سردی را روی گردنش احساس کرد. یک نفر از پشت سر با صدایی زمخت فریاد زد:«اسلحه ات رو بنداز و دستاتو پشت سرت بگیر.» اسلحه اش را انداخت و دستانش را پشت سرش به هم گره کرد. داعشی چشمانش را با پارچه و دستانش را محکم از پشت با طناب بهم بست. آن قدر سفت بسته بود که بعد از چند دقیقه رنگ دستانش سیاه شد. مرد داعشی اسلحه را روی کمرش فشار داد و گفت:«یالا تکون بده اون تن لشتو.» و با فشار سر اسلحه او را به طرف جلو هل داد.

حمزه جایی را نمی دید. پایش درون چاله ای افتاد. تعادلش را از دست داد. محکم با صورت به زمین خورد. صورتش گرم شد. پیشانی اش سوخت. بوی خون به مشامش رسید. مرد داعشی وقتی دید حمزه روی زمین افتاد، لگدی به پهلویش زد. صدای شکستن استخوان هایش سکوت را شکست. با صدایی بلند و خشن سرش داد کشید و به عربی گفت:«رافضی بی عرضه. ها می خواستی ما رو به جهنم بفرستی؟» موهای جلو سرش را گرفت و او را روی زمین کشاند. زنجیر درون دستش را در هوا چرخاند و آن را چند دفعه بلند کرد و روی بدن او فرود آورد. دست مرد عرب ضرب داشت. درد در همه اعضای بدن حمزه چرخ می زد. فریاد زد:«یا اباعبدالله.» زنجیر دیگری به جرم گفتن یا اباعبدالله نصیبش شد. نمی دانست برای حمید و بقیه دوستانش چه اتفاقی افتاده است. آیا آن ها هم اسیر شده بودند؟ یا ….

سه نفر از نژادهای عرب و افغان و اروپایی سرکرده داعشی های آن منطقه بودند. عرب از وهابی های عربستان بود و افغان عضو گروه طالبان که حالا با داعش کار می کرد. اروپایی جنگ طلب هم تازه به اسلام داعش ایمان آورده بود. عرب با لگد در خانه ای را باز کرد. کتفش را گرفت و او را به داخل خانه برد. از حیاط گذشتند و به اتاقی رسیدند. مرد عرب حمزه را به داخل اتاق پرت کرد و در را بست.

حمزه پاهایش را جمع کرد. سرش را پایین آورد و با کمک زانوهایش چشم بند را از روی چشم هایش کمی پایین کشید. اتاقی کوچک که گلیمی کف آن پهن بود. پنجره ای رو به حیاط داشت که پرده هایش را کشیده بودند. نور ماه از سوراخ هایی که با ترکش روی آن ایجاد شده بود به داخل می تابید. عروسکی گوشه اتاق افتاده بود. روی طاقچه چند کتاب دعا و قرآن قرار داشت. خودش را به کناری کشاند. تمام بدنش درد می کرد. با وجود دردی که بر تمام بدنش غالب بود، نماز مغرب و عشایش را خواند. بعد از نماز شب، روضه شب عاشورا را آرام زمزمه کرد. زینب و علی اصغرش را به خدا سپرد. اشک می ریخت و می گفت:«خدایا امیدوارم سختی هایی که در راه دفاع از حرم حضرت زینب سلام الله علیها می کشم درمان ذره ای از داغ دل اباعبدالله علیه السلام باشه.هر چند اینا در مقابل اونچه به سر ایشان اومده هیچه.»

سرکرده های داعشی ها در حیاط دور هم جمع شدند. عرب دنبال خروس وسط حیاط می دوید و افغان و اروپایی تشویقش می کردند. بالاخره خروس را در گوشه ای گیر انداخت. افغان آتشی درست کرد و اروپایی خروس را با نیزه اسلحه اش روی آتش کباب کرد. بلند بلند می خندیدند و درباره اعدام اسرا حرف می زدند. قرار گذاشتند اسرا را به نوبت و با شیوه های مختلف اعدام کنند. 

برای چند ساعتی صدای حرف و خنده قطع شد. بوی نسیم سحرگاهی به مشام می رسید. حمزه تا صدای پای داعشی ها را شنید با عجله چشم بند را به کمک زانوهایش بالا برد. در اتاق باز شد. هر سه داخل شدند. می خواستند کار او را تا قبل از اذان صبح تمام کنند. زیر کتف هایش را گرفتند. نگذاشتند از جایش بلند شود. او را کشان کشان بیرون بردند. چشم بندش را برداشتند. چند بار چشم هایش را باز و بسته کرد. هوا هنوز تاریک بود. زیر نور ماه نگاهی به صورت هایشان انداخت. محاسن بلندی داشتند. یکی گندمگون بود و لهجه غلیظ عربی داشت. چفیه وهابی های عربستان را دور سرش بسته بود. چشم های تنگ دیگری صحنه یورش مغول ها را جلو چشمش آورد. کلاه طالبان افغانستان را بر سر داشت. صورت سومی از سفیدی رو به سرخی می رفت . تمام رگ های زیر پوستش پیدا بود. ریش هایش از همه بلندتر بود و رنگ حنایی داشت.

هر سه نگاهی معنادار به او و بعد نگاهی به هم انداختند. نقشه هایشان را کشیده بودند و حالا موقع اجرای آن ها بود. خنده ای کردند و هر کدام به طرفی رفتند. اروپایی طناب آورد. او را روی زمین خواباند. پاهایش را محکم بست. عرب و افغان دست هایش را باز کردند و هر کدام را جداگانه با طناب به پشت ماشینی بستند. هر دو سوار شدند و در جهت مخالف همدیگر حرکت کردند. صدای چرخش درجای چرخ ماشین ها و بوی لاستیک در فضا پیچید. حمزه دندان هایش را به هم می فشرد. با هر فشار بر بدنش فریاد می زد. یا اباعبدالله و یا ابالفضل العباس می گفت. چند لحظه ای گذشت. عرب سرش را از پنجره ماشین بیرون آورد و در حالی که قاه قاه می خندید با لهجه غلیظ عربی گفت:«چرا اباعبدالله نمیاد نجاتت بده رافضی.» و او بعد از شنیدن این حرف ها از شدت درد بیهوش شد.

ماشین ها را خاموش کردند. پیاده شدند. دست هایش هنوز به بدن اتصال داشت. اروپایی داخل خانه رفت. سطل آبی آورد. هر سه می خندیدند. آب را روی صورتش خالی کرد. از درد روی زمین می غلتید. دست هایش را حس نمی کرد. زیر لب زمزمه کرد:«یا ابا عبدالله» عرب خنجرش را از غلاف بیرون آورد و دو دستش را قطع کرد. حمزه لب های خشکش را به هم زد و با آنکه رمقی برایش باقی نمانده بود، اربابش را صدا زد و دوباره از شدت درد از هوش رفت.  او را به هوش آوردند و به سینه روی زمین خواباندند. عرب رو به اروپایی با سر اشاره کرد و گفت:«حالا نوبت تو.» اروپایی روی کمرش نشست. خنجرش را برداشت و از پشت، گردن او را برید. گاهی خنجر را بالا می برد و با ضرب فرود می آورد و گاهی با نهایت شقاوت آن را روی پوست و گوشت گردنش می کشید. با این شیوه قبل از اینکه روح از تنش جدا شود قطع نخاع می شد و نمی توانست دست و پایش را تکان دهد. تمام لباس های اروپایی غرق در خون شد. حمزه با آخرین توانش لب هایش را آرام تکان داد و شهادتین گفت. عرب گفت:«خفه اش کن این رافضی رو.» بوی عجیب سیبی در فضا پیچید. السلام علیک یا ابا عبدالله آخرین کلامی بود که از حنجره اش بیرون آمد.  اروپایی سر حمزه را از تنش جدا کرد و موهای جلو سرش را در دست گرفت و آن را از زمین بلند کرد و در هوا چرخاند. فریاد زد:«الان این رافضی تو جهنمه.» سفیدی طرف مشرق نمایان شد. عرب اذان گفت. همه دار و دسته شان جمع شدند. رو به اروپایی کرد و گفت:«امروز تو پیش نماز مایی.»

داعش-پیش نماز-شهید-اسیر

توسط صدف   , در 03:00:00 ب.ظ 6 نظر »
21ام اردیبهشت 1397

کفش های پاره

263 کلمات   موضوعات: یک مشت آفتاب

کفش هایش پاره و فرسوده شده بودند. پدر به او قول داده بود؛ اگر در کارهای مزرعه کمکش کند، برایش یک جفت کفش نو بخرد. با تمام توانش در کارها به پدر کمک کرد. آن روز بعد از فروش محصول، پدر به خانه آمد. به او گفت:«پسرم، الان میرم برات کفشی که قولشو داده بودمو می خرم.» دنبال او از خانه بیرون رفت. پدر گفت:«همینجا روی پله ها بشین تا برگردم.» دوست داشت خودش کفش هایش را انتخاب کند؛ امّا چاره ای نداشت. روی حرف پدر، نمی شد حرف زد. قبول کرد. روی پله های کثیف جلو در نشست. سرش را پایین انداخت. کفش های پاره بندیش را نگاه کرد. گفت:«کفشای عزیزم چند ساله با منین و نمیذاشتین تیغ به پاهام بره و پام زخم بشه. دوستون داشتم؛ امّا دیگه پاره شدین. وقتی بارون و برف میاد، از بس آب میره توی شما، پاهام سنگین میشه و نمی تونم راه برم. وقتی مزرعه میرم تیغا به پام فرو میره و پام درد می گیره و زخم میشه. دیگه وقتشه عوضتون کنم.» نیم ساعت گذشت. پدر با یک جفت کفش نو از راه رسید. نگاهی به کفش ها کرد. دو سایز بزرگ تر از پاهایش بودند. پرسید:«پدر! چرا اینا اینقد بزرگن؟!حالا چطور بپوشمشون؟» پدر لبخندی زد و گفت:«پسرم! تو دیگه مرد شدی. تو کارای مزرعه کمکم می کنی. زشته کفش کوچیک بپوشی. یه کم پنبه بذار جلوش و بپوش.» با انگشتان ضمخت شده اش سنش را حساب کرد. سرش را پایین انداخت و به کفشاش گفت:«مثل اینکه هنوز وقت جداییمون نرسیده.» از پدر تشکر کرد. کفش ها را گرفت. به سینه چسباند. حسابی خندید.

کفش-کهنه-نو-پسربچه

توسط صدف   , در 03:00:00 ب.ظ 3 نظر »
14ام اردیبهشت 1397

آرایشگر

277 کلمات   موضوعات: یک مشت مهتاب

شانه ماشین اصلاح به پوست سر پسرک چسبیده بود. آرایشگر دسته های ماشین را تند و تند، مثل دسته قیچی باز و بسته می کرد و آن  را روی سر پسر جلو می برد.

پشت پنجره قدی آرایشگاه ایستاد. دوست نداشت داخل برود؛ اما صدای مدیر درون گوشش زنگ می زد:«اونایی که موهاشون بلنده فردا یا با سر تراشیده میان مدرسه یا با باباشون.» ابروهایش را در هم برد. نگاهی به پول درون دستش انداخت. زیر لب گفت:«کاش می شد باهات بستنی بخرم.» در مغازه را باز کرد و داخل شد. رفت روی صندلی بنشیند که آرایشگر گفت:«پسرم از هر دری رفتی تو اول باید سلام کنی. حالا برو بیرون. دوباره بیا تو و سلام کن.» حوصله نداشت. سرش را پایین انداخت. در مغازه را باز کرد. بیرون رفت و در را پشت سرش بست. چاره ای نداشت. رو به در ایستاد. نگاهی به آرایشگر انداخت. دسته ماشین اصلاح را باز و بسته می کرد. در را باز کرد. بلند سلام کرد. آرایشگر سرش را بالا آورد. لبخند بر لب داشت. جواب داد:«سلام جانم. بفرما داخل.» با دست صندلی را نشان داد و گفت:«اونجا بشین جانم تا کار این پسرم تموم شه.» انگار دفعه اول است او را می بیند. یعنی آرایشگر بی ادبی او را فراموش کرده بود؟

اصلاح-ماشین-اصلاح-قدیمی-آرایشگر-مدرسه

پی نوشت: قال له الحسین رجل: «ابتداء کیف انت عافاک الله؟ فقال له: السلام قبل الکلام، عافاک‌الله، ثم قال: لا تأذنوالاحد حتی بسلام».
مردی با امام حسین (ع) ملاقات کرد و ابتدا و بی‌مقدمه گفت: حال شما چطور است؟ حضرت به او فرمود: اول سلام، بعد کلام، خداوند به تو نیز عافیت دهد.
سپس امام حسین (ع) فرمود: تا کسی سلام نکند اجازه ورود به او ندهید. بحارالانوار، ج 75، ص 117

توسط صدف   , در 03:00:00 ب.ظ 8 نظر »
7ام اردیبهشت 1397

راه بندگی

230 کلمات   موضوعات: یک مشت آفتاب

چشمان درشتش را گرد کرد. به آینه خیره شد. تک تک اعضای صورتش را لمس کرد. به نظرش رنگ چشم ها، اندازه بینی، حالت لب ها، ابرو و حتی مژه های دوستانش زیباتر از او بود. بینی اش را با انگشت اشاره بالا و پایین کرد و گفت:«مامان همه دوستام از من خوشگلترن. کاش پول داشتیم و منم با عمل خودمو خوشگل می کردم.» مادر سفره صبحانه را جمع کرد. به طرفش آمد. دستش را روی شانه اش گذاشت و گفت:«عزیز دلم، چقدر بگم تو خوشگلی. انقدر خودتو با دوستات مقایسه نکن. خدا ظاهر بنده هاشو متفاوت قرار داده تا با همدیگه اشتباه نشن. این ملاک برتری نیست عزیزم.» چشم از آینه برداشت. روبه مادر کرد و گفت:«خب. پس ملاک برتری چیه؟» مادر با لبخند جواب داد:«بنده خوب بودن برای خدا.» سرش را پایین انداخت. داشت فکر می کرد، چطور می تواند برای خدا بنده خوبی باشد. مادر افکارش را پاره کرد و گفت:«وقتی به حرفای خدا گوش بدی، یه بنده خوب براش می شی.» 

نگاهی به ساعت بالای آینه انداخت. بعد از چند سال با کمک مادرش راه بندگی کردن را پیدا کرد. وقت رفتن به حوزه علمیه بود. چادر را روی سرش انداخت. پیشانی و دست های مادر را بوسید. خداحافظی کرد و رفت.

حجاب-خوشگلی-حوزه-علمیه-راه-بندگی

پی نوشت: یا أیُّهَا النّاسُ إِنَّا خَلَقناکُم مَن ذَکَرٍ وَ أُنثَی وَ جَعَنَاکُم شُعُوباً وقَبَائِلَ لِتَعارَفُوا إِنَّ أَکرَمَکُم عِندَاللّهِ أَتقَاکُم إِنَّ اللهَ عَلِیمٌ خَبِیرٌ(سوره حجرات،آیه13)

توسط صدف   , در 03:00:00 ب.ظ نظرات
31ام فروردین 1397

شرط پرواز

305 کلمات   موضوعات: یک مشت آفتاب

یکی یکی مسافرها بلیط ها و پاسپورت هایشان را تحویل مسئول باجه داده و بعد از تأیید برای تحویل چمدان هایشان به قسمت دیگر فرودگاه می رفتند. مسئول باجه مشخصات او را در مانیتور روبرویش چک کرد. نگاهی به او انداخت و گوشی تلفن را برداشت. چند دقیقه بعد مرد جوان و شیک پوشی به طرف باجه آمد. بلیط را گرفت. سرش را جلو مانیتور آورد. نگاهی به او و مانیتور انداخت. آرایش غلیظی داشت. موهای بافته شده اش تا نزدیک باسنش آمده و تاپ رومی قرمز، جلوه سفیدی بدنش را چند برابر کرده بود. سفیدی ران پایش از زیر ساپورت تنگش پیدا بود.

مرد جوان گفت:«خانم شما نمی تونی با این بلیط سوار هواپیما بشی.» چهره اش در هم رفت. گفت:«آخه چرا؟» جوان در حالی که لبخندی به لب داشت؛ گفت:«بلیط شما رایگانه. مخصوص کارمندان شرکت ما و خانواده هاشون صادر شده.» چشم هایش را درشت کرد. لبخندی زد و گفت:«خب منم جزو خانواده کارمندای شرکتتونم!» جوان محکم و صریح جواب داد:«بله. امّا انگار بهتون نگفتن شرط استفاده از این بلیط، داشتن پوشش مناسب و شایسته شرکت ماست؛ چون شما نمایندگان ما در کشور مقصد به حساب میاید و باید اونطور که شایسته شرکته، لباس بپوشید و آرایش نداشته باشید.» سرش را به عنوان تفهیم صحبت های مرد جوان تکان داد و گفت:«ولی الان لباس مناسب همراهم ندارم. حالا چی کار کنم؟» جوان، سرش را پایین انداخت و آرام گفت:«متأسفم خانم. بلیط شما باطل میشه.»

چمدانش را برداشت و به سالن انتظار برگشت. روی صندلی نشست. صورتش را با دستانش پوشاند. مادرش گفته بود برای استفاده از این بلیط نباید مثل همیشه لباس بپوشد و آرایش کند؛ شرکتشان آرایش غلیظ و پوشیدن لباس نامناسب را نشان از بی فرهنگی و کار زنان بی عفت می داند. بین افسوس گذشته و پشیمانی حال سرگردان بود که صدای هواپیمای در حال پرواز برایش دست تکان داد.

هواپیما-شرط-پرواز-مسافر

توسط صدف   , در 03:00:00 ب.ظ 8 نظر »

1 2 4 5 ...6 ...7 8 9

 
ایده های درآمد زا