«کفش های پارههمکاری نیمه شب»
27ام اردیبهشت 1397

پیش نماز

1548 کلمات   موضوعات: تابش آفتاب

داعشی ها تا جایی پیش رفته بودند که نقشه نبش قبر حضرت زینب سلام الله علیها را در سر می پروراندند. حمزه نمی توانست در آرامش باشد در حالی که مسلمانان کشور همسایه مورد تعرض قرار گرفته اند. برای رفتن به سوریه اعلام آمادگی کرد و برای دفاع از حرم حضرت زینب سلام الله علیها به یکی از شهرهای سوریه اعزام شد. چند سال قبل با خانواده اش برای زیارت به سوریه آمده بود. در آن زمان شهرها سرسبز بود؛ امّا حالا تبدیل به خرابه شده، بیشتر خانه ها ویران و قابل سکونت نبودند. خیابان ها پر از تانک و مسلسل و سنگرهای شنی شده بود. رد خون و آتش همه جا به چشم می خورد. بیشتر دیوار خانه ها سوراخ سوراخ و بعضی کاملا خراب شده بود. حمزه و همراهانش درون مدرسه ای مستقر شدند. صدای تیراندازی قطع نمی شد. گروهی از فاطمیون در خط مقدم مقاومت می کردند. با بی سیم پیام دادند که بیشترشان شهید شده اند و نیاز به نیروی کمکی دارند. حمزه با چند نفر از دوستانش برای پشتیبانی حرکت کردند. زیاد از مدرسه دور نشده بودند که از پشت سر به طرفشان تیراندازی شد. غافلگیر شدند. با طراحی شهر آشنا نبودند. داخل کوچه ای پناه گرفتند و تیراندازی کردند. علی هم کلاسی دوران ابتدایی حمزه با شلیک های اول داعشی ها شهید شد. حمزه می خواست جسم بی جان علی را از وسط خیابان به عقب بیاورد؛ اما رگبار گلوله هایی که به طرفشان می آمد، مانعش شد.

جنگ بالا گرفت. آن ها توانستند دو نفر از داعشی ها را به درک بفرستند. میان صدای تیر و خمپاره صدایی به گوش می رسید که به عربی فریاد می زد:«بهشت گوارای وجودتان.» حمزه عربی را یاد گرفته و به لهجه های مختلف مسلط بود. با همان لهجه جواب داد:«دوستاتون رو به جهنم فرستادیم تا چند دقیقه دیگه شما رو هم به اونا ملحق می کنیم.» دوستش -حمید- آرپی جی را آماده کرد و گفت:«هوامو داشته باش میخوام شام بریونیت بدم.» حمزه سر اسلحه را از گوشه دیوار بیرون آورد و تیر اندازی کرد. حمید در چشم برهم زدنی وسط کوچه پرید و آرپی جی را شلیک کرد و بین دود و خاک از جلو چشم ناپدید شد.

سکوت بر همه جا حاکم شد. تا خوابیدن گرد و خاک، کاری از دستشان بر نمی آمد. گروهی از داعشی ها آن ها را دور زده بودند. حمزه به حمید فکر می کرد که ناگهان فشار جسم سردی را روی گردنش احساس کرد. یک نفر از پشت سر با صدایی زمخت فریاد زد:«اسلحه ات رو بنداز و دستاتو پشت سرت بگیر.» اسلحه اش را انداخت و دستانش را پشت سرش به هم گره کرد. داعشی چشمانش را با پارچه و دستانش را محکم از پشت با طناب بهم بست. آن قدر سفت بسته بود که بعد از چند دقیقه رنگ دستانش سیاه شد. مرد داعشی اسلحه را روی کمرش فشار داد و گفت:«یالا تکون بده اون تن لشتو.» و با فشار سر اسلحه او را به طرف جلو هل داد.

حمزه جایی را نمی دید. پایش درون چاله ای افتاد. تعادلش را از دست داد. محکم با صورت به زمین خورد. صورتش گرم شد. پیشانی اش سوخت. بوی خون به مشامش رسید. مرد داعشی وقتی دید حمزه روی زمین افتاد، لگدی به پهلویش زد. صدای شکستن استخوان هایش سکوت را شکست. با صدایی بلند و خشن سرش داد کشید و به عربی گفت:«رافضی بی عرضه. ها می خواستی ما رو به جهنم بفرستی؟» موهای جلو سرش را گرفت و او را روی زمین کشاند. زنجیر درون دستش را در هوا چرخاند و آن را چند دفعه بلند کرد و روی بدن او فرود آورد. دست مرد عرب ضرب داشت. درد در همه اعضای بدن حمزه چرخ می زد. فریاد زد:«یا اباعبدالله.» زنجیر دیگری به جرم گفتن یا اباعبدالله نصیبش شد. نمی دانست برای حمید و بقیه دوستانش چه اتفاقی افتاده است. آیا آن ها هم اسیر شده بودند؟ یا ….

سه نفر از نژادهای عرب و افغان و اروپایی سرکرده داعشی های آن منطقه بودند. عرب از وهابی های عربستان بود و افغان عضو گروه طالبان که حالا با داعش کار می کرد. اروپایی جنگ طلب هم تازه به اسلام داعش ایمان آورده بود. عرب با لگد در خانه ای را باز کرد. کتفش را گرفت و او را به داخل خانه برد. از حیاط گذشتند و به اتاقی رسیدند. مرد عرب حمزه را به داخل اتاق پرت کرد و در را بست.

حمزه پاهایش را جمع کرد. سرش را پایین آورد و با کمک زانوهایش چشم بند را از روی چشم هایش کمی پایین کشید. اتاقی کوچک که گلیمی کف آن پهن بود. پنجره ای رو به حیاط داشت که پرده هایش را کشیده بودند. نور ماه از سوراخ هایی که با ترکش روی آن ایجاد شده بود به داخل می تابید. عروسکی گوشه اتاق افتاده بود. روی طاقچه چند کتاب دعا و قرآن قرار داشت. خودش را به کناری کشاند. تمام بدنش درد می کرد. با وجود دردی که بر تمام بدنش غالب بود، نماز مغرب و عشایش را خواند. بعد از نماز شب، روضه شب عاشورا را آرام زمزمه کرد. زینب و علی اصغرش را به خدا سپرد. اشک می ریخت و می گفت:«خدایا امیدوارم سختی هایی که در راه دفاع از حرم حضرت زینب سلام الله علیها می کشم درمان ذره ای از داغ دل اباعبدالله علیه السلام باشه.هر چند اینا در مقابل اونچه به سر ایشان اومده هیچه.»

سرکرده های داعشی ها در حیاط دور هم جمع شدند. عرب دنبال خروس وسط حیاط می دوید و افغان و اروپایی تشویقش می کردند. بالاخره خروس را در گوشه ای گیر انداخت. افغان آتشی درست کرد و اروپایی خروس را با نیزه اسلحه اش روی آتش کباب کرد. بلند بلند می خندیدند و درباره اعدام اسرا حرف می زدند. قرار گذاشتند اسرا را به نوبت و با شیوه های مختلف اعدام کنند. 

برای چند ساعتی صدای حرف و خنده قطع شد. بوی نسیم سحرگاهی به مشام می رسید. حمزه تا صدای پای داعشی ها را شنید با عجله چشم بند را به کمک زانوهایش بالا برد. در اتاق باز شد. هر سه داخل شدند. می خواستند کار او را تا قبل از اذان صبح تمام کنند. زیر کتف هایش را گرفتند. نگذاشتند از جایش بلند شود. او را کشان کشان بیرون بردند. چشم بندش را برداشتند. چند بار چشم هایش را باز و بسته کرد. هوا هنوز تاریک بود. زیر نور ماه نگاهی به صورت هایشان انداخت. محاسن بلندی داشتند. یکی گندمگون بود و لهجه غلیظ عربی داشت. چفیه وهابی های عربستان را دور سرش بسته بود. چشم های تنگ دیگری صحنه یورش مغول ها را جلو چشمش آورد. کلاه طالبان افغانستان را بر سر داشت. صورت سومی از سفیدی رو به سرخی می رفت . تمام رگ های زیر پوستش پیدا بود. ریش هایش از همه بلندتر بود و رنگ حنایی داشت.

هر سه نگاهی معنادار به او و بعد نگاهی به هم انداختند. نقشه هایشان را کشیده بودند و حالا موقع اجرای آن ها بود. خنده ای کردند و هر کدام به طرفی رفتند. اروپایی طناب آورد. او را روی زمین خواباند. پاهایش را محکم بست. عرب و افغان دست هایش را باز کردند و هر کدام را جداگانه با طناب به پشت ماشینی بستند. هر دو سوار شدند و در جهت مخالف همدیگر حرکت کردند. صدای چرخش درجای چرخ ماشین ها و بوی لاستیک در فضا پیچید. حمزه دندان هایش را به هم می فشرد. با هر فشار بر بدنش فریاد می زد. یا اباعبدالله و یا ابالفضل العباس می گفت. چند لحظه ای گذشت. عرب سرش را از پنجره ماشین بیرون آورد و در حالی که قاه قاه می خندید با لهجه غلیظ عربی گفت:«چرا اباعبدالله نمیاد نجاتت بده رافضی.» و او بعد از شنیدن این حرف ها از شدت درد بیهوش شد.

ماشین ها را خاموش کردند. پیاده شدند. دست هایش هنوز به بدن اتصال داشت. اروپایی داخل خانه رفت. سطل آبی آورد. هر سه می خندیدند. آب را روی صورتش خالی کرد. از درد روی زمین می غلتید. دست هایش را حس نمی کرد. زیر لب زمزمه کرد:«یا ابا عبدالله» عرب خنجرش را از غلاف بیرون آورد و دو دستش را قطع کرد. حمزه لب های خشکش را به هم زد و با آنکه رمقی برایش باقی نمانده بود، اربابش را صدا زد و دوباره از شدت درد از هوش رفت.  او را به هوش آوردند و به سینه روی زمین خواباندند. عرب رو به اروپایی با سر اشاره کرد و گفت:«حالا نوبت تو.» اروپایی روی کمرش نشست. خنجرش را برداشت و از پشت، گردن او را برید. گاهی خنجر را بالا می برد و با ضرب فرود می آورد و گاهی با نهایت شقاوت آن را روی پوست و گوشت گردنش می کشید. با این شیوه قبل از اینکه روح از تنش جدا شود قطع نخاع می شد و نمی توانست دست و پایش را تکان دهد. تمام لباس های اروپایی غرق در خون شد. حمزه با آخرین توانش لب هایش را آرام تکان داد و شهادتین گفت. عرب گفت:«خفه اش کن این رافضی رو.» بوی عجیب سیبی در فضا پیچید. السلام علیک یا ابا عبدالله آخرین کلامی بود که از حنجره اش بیرون آمد.  اروپایی سر حمزه را از تنش جدا کرد و موهای جلو سرش را در دست گرفت و آن را از زمین بلند کرد و در هوا چرخاند. فریاد زد:«الان این رافضی تو جهنمه.» سفیدی طرف مشرق نمایان شد. عرب اذان گفت. همه دار و دسته شان جمع شدند. رو به اروپایی کرد و گفت:«امروز تو پیش نماز مایی.»

داعش-پیش نماز-شهید-اسیر

توسط صدف   , در 03:00:00 ب.ظ
آراي كاربران براي اين مطلب
5 ستاره:
 
(6)
4 ستاره:
 
(0)
3 ستاره:
 
(0)
2 ستاره:
 
(0)
1 ستاره:
 
(0)
6 رأی
ميانگين آراي اين مطلب:
5.0 stars
(5.0)
نظر از: عقیق [عضو] 
5 stars

نفسم بند اومد
خدا لعنتشون کنه
آبجی…؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

1397/03/19 @ 05:09
نظر از: صدف [عضو] 
5 stars

ان شاءالله نفس دشمناتون بند بیاد.
الهی آمین

1397/03/19 @ 14:27
نظر از: حضرت مادر (س) [عضو] 
5 stars

سلام خدا ریشه اسلام ستیز را بخشکاند

1397/02/30 @ 20:49
نظر از: صدف [عضو] 
5 stars

الهی آمین به زودی زود

1397/03/19 @ 14:28
نظر از: در اندیشه ی پرواز [عضو] 
5 stars

لعنت بر داعش
نميدونم چي بگم
اينا رو دست درنده ترين حيوان را هم آوردند.ان شاءالله به زودي به درك واصل بشند.

1397/02/28 @ 17:30
نظر از: صدف [عضو] 
5 stars

إن شاءالله

1397/03/19 @ 14:28


فرم در حال بارگذاری ...

 
مسابقه وبلاگ نویسی حمایت از کالای ایرانی